13 H. Ferdinandus en H. Bernardinus
 


Een hart met witte bloemen

# Boven het hart staan drie witte bloemen (lelies). Dit hart, omgeven door een band met dezelfde witte bloemen, is het middelpunt van een stralende zon. In de passen staan zes engelenkopjes, serafijnen, ieder met zes vleugels, ter versiering.

 
H. Ferdinandus
Ferdinand III (bij Salamanca 1199 – Sevilla 1252), ook wel de Heilige genoemd, was koning van Castilië vanaf 1217 en van Léon vanaf 1230. Hij verenigde beide rijken tot één koninkrijk. Door zijn opvoeding bezat hij een door en door christelijke geest. Gedurende heel zijn leven probeerde hij zijn plichten jegens God te verenigen met die van zijn koninklijk ambt. Hij bestreed meer dan 25 jaar de Moren en veroverde bijna al hun steden zoals Cordoba, in 1236, en Sevilla, in 1248. Bij de verovering van de steden ontving hij steeds de sleutel van de stad. Overal liet hij de moskeeën tot christelijke kerken ombouwen. Hij maakte Spanje weer christelijk. Eerder deemoedig dan eerzuchtig schreef hij al zijn successen toe aan de hulp van God en de H. Maagd Maria. Van haar droeg hij steeds een beeltenis bij zich. Toen hij de Moren tot Granada had teruggedreven en hun macht praktisch gebroken was, bouwde hij uit dankbaarheid de kathedraal van Burgos. In 1243 stichtte hij de Universiteit van Salamanca. Bij de voorbereidingen in Sevilla om van daaruit de Moren uit heel Spanje te verdrijven werd Ferdinand ziek en stierf hij. In het kleed van de arme minderbroeders Franciscanen werd hij in Sevilla begraven. Hij is in 1671 heilig verklaard.
Feestdag: 30 mei.
Bij de liturgievernieuwing na Vaticanum II is in 1969 zijn gedachtenis niet opgenomen in de herziene Nederlandse heiligenkalender van het Romeins missaal.

#  Ferdinandus, met nimbus, staat afgebeeld met een kroon en in koninklijk gewaad. Een roodbruine mantel, met goudkleurige rand omzoomd, over een kort wit bovenkleed. Om zijn middel draagt hij een riem met gouden gesp. Om zijn armen en onder zijn wit bovenkleed is een deel van zijn maliënkolder te zien. Zijn gouden schoenen zijn bedekt met goudkleurige plaatjes evenals zijn benen door goudkleurige beenbeschermers. Hij houdt een sleutel in de rechterhand, als teken van de overwinning op de Moren en het in bezitnemen van hun steden. In de linkerhand draagt hij een beeldje van de H. Maagd Maria met het Jezuskind. Tegen de blauwe achtergrond staat een groene wingerd ter versiering.
Sanct[vs] Ferdinandvs - H. Ferdinandus
 
 

H. Bernardinus
Bernardino degli Albizzeschi (Massa Carrara, bij Siena 1380 – Aquila 1444), bekend als de H. Bernardinus van Siena, studeerde rechten in Siena en was daar ook actief in de verpleging van pestlijders tijdens de pestuitbraak in 1400. In 1402 trad hij in bij de Franciscanen (Ordo Fratrum Minorum, O.F.M.). Hij verbond zich met de Observanten, die de strenge regel van Franciscus wilden volgden. Nadat hij in 1404 priester was gewijd, reisde hij door Italië en trad op als volksprediker. Hij was een vurig pleitbezorger van de devotie tot de Heilige Naam van Jezus. Daarvoor gebruikte hij bij zijn prediking o.a. een schild met de letters ‘YHS’, de eerbiedige afkorting van de Griekse naam van Jezus in Latijns schrift. Later werd Bernardinus vicaris-generaal van deze strenge tak van de minderbroeders-observanten, 1438-1439, en breidde hij de orde uit over heel Italië. Op reis naar Napels werd hij ziek en stierf op 20 mei 1444. In 1450 werd hij al heilig verklaard.
Feestdag: 20 mei.

# Bernardinus, met nimbus, staat hier afgebeeld als Minderbroeder (Franciscaan), zonder baard en blootvoets, met een bruin habijt en een wit koord met drie knopen. De knopen verwijzen naar de drie evangelische raden of geloften die kloosterlingen afleggen, de geloften van armoede, zuiverheid en gehoorzaamheid. In zijn linkerhand houdt hij een evangelieboek met een goudkleurige omslag en een kruis erop afgebeeld. Met de rechterhand maakt hij een zegenend gebaar. Rechtsonder staan drie dichtgevouwen mijters, ondersteboven. Die verwijzen naar zijn drievoudige afwijzing om bisschop te worden van Siena, Ferrara respectievelijk Urbino. Tegen de blauwe achtergrond staat een groene wingerd ter versiering.
Sanct[vs] Bernardi[nvs] – H. Bernardinus
Opmerking.
- De beide heiligen zijn de patroonheiligen van de elkaar opvolgende pastoors van de St. Lambertuskerk: Bernardinus J. van Miert (1841-1870), die de kerk had laten bouwen, en Ferdinandus A. Clercx (1870-1896), die aan het interieur van de kerk een grote bijdrage had geleverd (beelden, kruiswegstaties én de gebrandschilderde vensters). Dit alles naast hun dagelijkse pastorale werk. 

 
Zie ook de biografische schetsen van:
pastoor F.A. Clercx
pastoor B.J. van Miert
 
 
 

# Versiering met florale motieven: tegen een blauwe achtergrond staan een witte lelie en rode roosjes, twee keer, gespiegeld.

 
© Foto’s Henk van der Voort - Tekst Wim van Stiphout
 
TERUG VENSTER 13 VENSTER 14